Gistermiddag speelden wij in Beilen onze voorstelling 'Arminius! Rekkelijk!'. Op die mooie herfstmiddag zaten er vlot bijna 80 mensen in het gebouw van de NPB, onverwacht veel. En het applaus na afloop mocht er wezen, klaterend. Na afloop vroeg iemand naar de verschillen tussen de voorstelling over Calvijn (2009) en die over Arminius (2010).
Wat als eerste in het oog springt: de remonstranten nodigen ons vaak uit aan hun tafel. Als artiesten reizen wij dikwijls op etenstijd. Diverse malen zeiden de ontvangende remonstranten: willen jullie ook wat eten soms? Zeer gastvrij, en remonstranten blijken goede koks! Ik heb er een toetje gegeten dat ik nu zelf ook maak.
Een meer inhoudelijk punt is dat wij met Calvijn speelden voor 'de overwinnaars' en bij de remonstranten voor 'de verliezers'. Sinds de remonstranten 'uit de vaderlandse kerk' zijn gezet, vormen zij een kleine religieuze minderheid. De calvinisten wonnen het pleit en vormen de meerderheid der protestanten. Dat maakt uit in het spelen. Remonstranten voelen zich zeer bemoedigd, dat wij hun held en hun gedachten zo mooi en muzikaal voor het voetlicht brengen.
Het maakt dus uit, volgend jaar Menno Simonszoon bij de doopsgezinden!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten